"ГОЁ" ӨГҮҮЛЛЭГ, ТУУЖ, РОМАН

Мөрөөдлийн цагаан цахлай /үргэлжлэл YI/

Гишгэх тоолон улавчин доороос бамбалзах зузаан хивсэн дээгүүр бодлогшрон алхах Пүрэвдаш үнэтэй янжуур угсруулан татаж нуруугаа үүрэн бодлогшроно.

  • Энэ Золбоо уг нь овоо үнэ хүрэх бараасан. Баахан зөрүүд зантай юм. Үгүй энэний хэдэр ёдор аашийг яах вэ? Яахаас ч сийхгүй гичий бололтой юм. Үнэхээр юм үзээгүй бол ч… гэж бодсоноо шүлсээ залгиж
  • Сайхан байгаа даа гэж шивнэн

Хэрэв халзан хятадада үзүүлбэл ч бөөн мөнгө өөрөө гарт орох нь тэр дээ. “Талын өргөө”-д буусан өнөөх хууз ч юм үзээгүй Монгол хүүхэн хүсээд л байсан. Харвал ч унаж бөөн ногоон өвөрт орно доо. Яадаг ч юм билээ. Уг нь овоо үнэ хүрэх хүүхэн дээ. Ааг омгийг нь жаахан дарж хүний гар хүргэлгүй ганц хоног өөрөө эдлэхсэн. Сайхан байгаа даа гэж бодол хэлхэнэ. Өлзийт хятадын хөгц идэж сармис ханхлуулсан өмхий амаа байдгаар нь ангайж марсайтал инээсэн тамхинд шарласан бөлцгөр мойниг хуруугаараа мөнгө тоолох нь харагдах шиг болохуйяа гараа утас уруу сунгаснаа сүүлийн хэдэн жилд дэл сул охид цуглуулан мөнгө чинээтэй хөгшчүүлд хэрэглүүлдэг болсноос хойш тэдгээр охид хүүхнүүдийг ямагт өөрөө эхэлж эдэлж заншсан нь үйлчилж – Байз… байз. Энэ охин хэзээд мөнгө. Эхлээд өөрөө гэж шивнэв. Золбоо хэсэгхэн унтчихсан байв. Нэг мэдэхнээ нимгэн цамцны цаанаас хөлс чийхарсан хүйтэн гар тэмтчин нуруу ууцыг нь илэхэд цочин сэрж ухасхийн өндийхөд архи ханхлуулсан Пүрэвдаш цээжээр нь агдлан тэвэрч

Золбоо сэр сэр. Хоёулаа сайхан юу яая за юу гэж маасганан хууз сахалтай хошуугаа ойртуулан хүзүү хэнхдэгийг нь үрчин уруулыг нь эрэлхийлнэ. “За одоо яанаа. Өвөө” гэж уулгалсан Золбоо түүний гараас мултрахын тулд сулдаа сарвалзах баруун гараараа Пүрэвдашийн суган дахь бөөн үснээс зулгааж орхив.

Оог хэмээн дуу алдаад Пүрэвдаш хойш суучихав. Энэ агшныг ашиглан Золбоо арайхийн босов.

За битгий зөрж зүтгэ л дээ. Жижигхэн хонгор минь гэсээр Пүрэвдаш түүнд ойртсооор. Эр хүний ширүүн хүнд гар охиныг дахиад барьж аван доороой хийж нүүр хацрыг нь хорсгон, хууз сахлаараа үрчин, хатуулдаж боссон эрхтэн нь дайралдсан газраа нухчин ойртоход Золбоо дотор зарсхийм муухай хашгирч өөртөө баймгүй хүчээр түүнийг авч шидэв. Охины ариун онгон бие цогцсонд хамаг тэнхээгээ барсан Пүрэвдаш учиргүй уурсан баруун гараа тас зангидан Золбоогийн нүүр өөд цохичихов.

Ээжээ… гэж дуун алдсан Золбоо өөрийн эрхгүй хойш сууж садран урсах хамрын цусаа гарынхаа салаагаар гоожуулан шүд зуун өндийхдөө уйлж орилбол улам л чадал тамираа барна гэж бодон хөл дээрээ тэнцэн босов.

Муу баасаа. Чи ямар их зантай лалар вэ? Гэж зэрлэгээр хашгирсан Пүрэвдашийн шоронжсон зан нь яахаас ч буцахгүй болов. Золбоогийн хамаг бие нь салгалж часхийтэл хатгуулсан зүрх нь ёвчин хор шарын нулимс сад тавин асгарч нэг л мэдэхэд балмад эрийн эрүүнд нь өшиглөчихсөн байв. Огцом аятай хөгжимд чөлөөтэй бүжиглэж сурсан нь энэ удаа хэрэг болов. Уур нь шатсан Пүрэвдаш хэсэгг сатаарснаа дахин дайрч ганцхан элэгдэн сөхрүүлэв. Тэгснээ мөн л дээш нь харуулан газарт унагав. Золбоо арайхийн гараа чөлөөлж түүний үснээс зулгаахад хуйх нь өвдсөн Пүрэвдаш охины хоёр гарыг дор нь нугалан өвдтөл нь дарж өмдийг нь шувт татан шидчихэв. Түүнийг салгалсан гараараа өмднийхөө товчийг тайлах мөчид арайхийн гараа доошлуулан золбоолог охин ганцхан гялсхийж мунаг эрийн том эрхтнийг базаж мушгихад Пүрэвдаш дуу алдан сөхрөн суучихав. Золбоо өмдөө барин тасалгаан дундуур гүйж арайхийн өмстөл өрөөний хаалгыг хүнд гартай хүн түсхийтэл цохиж

Хөөе Пүүжээ. Сек хурдлаарай гэж хашгирахад Пүрэвдаш хаалга өөд мөлхөв. Гаднаас муухай харцат Дариа сүр сархийн орж ирэн Пүрэвдашийн толгойд зангидсан гараа буулгахад хэзээд өөртөө бардам зантай танхай этгээд үг ч дуугарах сөхөөгүй өнхрөөд уначихав. Дариа охины гараас шүүрэн авч муухай харан

  • Алив хурдал хурдал. Юундаа хөдөлж цөхөөд байсан юм бэ? Гээд эргэн ухасхийхэд юугаа ч мэдэхгүй араас нь дагаж Золбоо дэгдэв.
  • За чи хэл. Би нэг чамайг гуйж царайчлаад байхаар ч жижиг гар биш шүү. Ойлгов уу? Яахав чи надад аштайхан санагдчихлаа. Чамд дурлачихсан бололтой. Иймээс би дүрэм зөрчин Пүрэвдашаас салгаж чамайг энд авчирлаа. Харин зөрж маяглаад байвал чинь чиний л хохь болно шүү. Хоолойг чинь огтолж орхиход хэн ч мэдэхгүй. Ингэхэд Пүрэвдаш чамайг цохьсон уу?
  • Тэгсэн зодсон. Муухай харцат муухан инээмсэглэж- Бишээ биш. Чи одоо мэддэггүй юмуу? Хүчиндэж амжсан уу?
  • Үгүй
  • За сайн. Тэгвэл одоо гэнгүүтэй хялгас ч болов тас хэрчим тонгорог гарган эрхийгээ зүсч орхив.
  • Ээ яанаа гэж Золбоо өөрийн эрхгүй уулгалахад
  • Маяглаад байлгүй үүнийг сорж залги гэсээр муухай харцат эрхийгээсээ өтгөн хүрэн цус гоожуулсаар ойртон ирэхэд хирдхийн цочиж туйлын сэжиглэсэн Золбоо
  • Паах. Ямар балиар юм бэ? Би яаж… гэж хойш цахдахад Дариа түүний булбарай цагаан хүзүүнд нь тонгоргоо тулган

Өөрөө л мэд гэж зэвүүнээр инээвхийлэн эрхийгээ аманд нь хүчээр хийхэд хөөрхий Золбоогийн нүд өрөвдөлтэйгөөр бүлтэгнэж хурамхнаа нулимсаар дүүрч амаар нь дүүрч ирсэн цусыг залгилж орхив. “Яанаа би. Өвөө охин чинь хүний цус уучихлаа” гэж уйлагнасан Золбоо дотор нь муухайран нуранги муу байшингийн хана мөргөн ойчиж амь нь тэмцэж шороо тоос болж дагтаршсан цаснаас амаараа үмхлэн шуналтайяа залгихад цас хайлан дотрыг нь сэрүүцүүлж тагнай хага ташин цусны эхүүн амт амтагдахаа болив.

Ай бурхан минь. Цас. Цагаахан цас. Дотор орсон муухай цусыг арилгах болтугай гэж залбиран хэвтэхэд нь турьхан нуруу уруу нь хүнд хүчирхэг хөлийн өшиглөлт тасхийн бууж

  • Битгий баашлаад бай. Босоод ир гэж зандрахад янгинан өвдөх сүүжээ дарсаар арайхийн босов.

Наанаа зогсоод сонсож бай. Сайн сонс. Би чамайг нэг газар аваачна. Тэндээс чи хаашаа ч гарч болохгүй. Хэрэв үгнээс зөрөх юм бол минутын дотор хүүр болно. Ойлговуу гэж муухай харцатын зандрахад Золбоо өөрийн эрхгүй толгой дохив.

Тэгвэл хэнч харсан хайртай хүнтэйгээ яваа охины дүрээр явна шүү. Эс тэгвэл чиний л хохь болно. Энэ тонгорогийг хараа биз. Чамайг ганцхан сүлбээд л өнгөрнө. Ойлгоо биз. Золбоо дахиад л толгой дохив…

… – Яасан азгүй юм бэ? Ёстой л одоо гарах гарцгүй боллоо. Алуулж таарлаа гэж бодон Золбоо гунихарч хэвтсэнээ “Ер нь ингэж хүний тоглоом болж дуусахаар муухай харцатыг орж ирмэгц л цонхоор үсэрчихэе” гэж нээлттэй салхивч харан дотроо бат бодов.

Алив жараахай минь хоолоо зоогло. Норм чинь. Түүний өмнө хэнэггүй сахиул нь тавагтай хуурга хэрчим талх барьж зогсоно.

  • Яах юм бэ? Наадахиар чинь.. гэнгүүтэй тавагтай хоолыг чулуудаад мөн л газарт ойсон Золбоо
  • Зайлаач мал минь гэж түүнийг омогдоход
  • За яахав. Миний уур хүрэхгүй байна. Идэхгүй юм бол ахдаа өгчихгүй яасан юм бэ? Жараахай гэсээр гарав.
  • Түй муу мангар. Хар тэнэг гэж Золбоо түүнийг учиргүй зүхэн түүндээ багтран мөн л уйлав.
  • Хөөлхий хөөлхий. Уйл уйл бүжин минь гэж өнөөөх хэнэггүй түүгээр даажигнана…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back to top button